Witajcie! Postanowiłem napisać tę notkę, ponieważ ostatnio przeczytałem bardzo ciekawą książkę. Zapewne wiele osób ją czytało, wiem to z subiektywnych opinii umieszczanych na innych blogach. Sam czytałem je z uwagą, lecz pomysł żebym sam ją przeczytał jakoś nie wpadł mi do głowy. Dopiero niedawno uświadomiłem sobie, że skoro dużo ludzi pisze na temat tej książki, to może w końcu warto zapoznać się z jej treścią... Tak właśnie zrobilem, ostatnią stronę przeczytałem dosłownie przed chwilą, a całą czytalem zaledwie dwa dni. Mam na myśli książkę pt. "My, dzieci z dworca ZOO" ("Wir Kinder vom Bahnhof Zoo"), która jest zapisem wspomnień nastoletniej Christine F. Przeżycia dziewczynki utrwalili niemieccy dziennikarze w czasie tzw. fali norkomani w latach siedemdziesiątych. Jej relacja, to wstrząsająca opowieść o narkomance, którą się stala już jako zaledwie dwunastolatka.
"Umówiliśmy się z nią na wywiad, który miał być uzupełnieniam naszych badań nad sytuacją młodzieży. Na rozmowę przewidywaliśmy dwie godziny. Z dwóch godzin zrobiły się dwa miesiące. (...)", to kilka zdań, które pojawiają się już na pierwszej stronie od autorów. Samo przeczytanie ich uświadomiło mi, że książka ta nie jest jedynie zwykłym zapisem przeżyć, to coś znacznie więcej... Oczywiście nie myliłem się. Mogę śmiało powiedzieć, iż ta książka jest dla mnie jedyną, po której przeczytaniu żałowałem, że była tak krótka. Główną bohaterką jest wspomniana już Christine, która jako praktycznie małe dziecko sięgnęła po tzw. "narkotyli lekkie". Pochodziła z rodziny nazbyt nie wyróżniającej się niczym szczególnym, czyli takiej, w której każdy nowy dzień stawał się polem bitwy o utrzymanie rodziny. Rodzice Christine mieli wielkie plany na przyszłość, lecz nigdy jej ojcu nic nie wychodziło, jak twierdził. Swoją złość wyładowywał na swych niczemu winnych dzieciach, czyli Christine i jej o rok modszej siostrze. Matka była dla dzieci jedynym oparciem, do niej szły z problemami i to ona pracowala, aby utrzymać siebie i rodzinę. Kolejny plan ojca okazal się nie wypałem, jednak aby go realizować konieczna była przeprowadzka do Berlina. Christine musiała zmienić szkołę. W tym momencie zaczynają pojawiać się jej pierwsze problemy. Od zawsze chciała zwracać na siebie uwagę i chciała być w centrum zainteresowania. Dowodem na to, jest jej pozyskiwanie pozycji lidera w klasie. Zapewne przyczyną takiego działania, był jej ojciec, który używał w stosunku do nij siły fizycznej. On również pragną, aby wszystko szło po jego myśli. Jak twierdzi Chrestine, wcale nie miała za złe ojcu, że ją "rżną", kochała go, jednak czula przed nim ogromny lęk. W jej życiu rozpoczą się nieunikniony proces dojrzewania, okres w którym pragnie się probować zupełnie nowych rzeczy i chęć przeżywania nowych doświadczeń. Jej rodzina powoli zaczęła przekształcać się w obraz patologiczny, gdzie jedynie matka byla podporą. Nieuniknionym był ich rozwód. Chreistine zaczęła poznawać nowych ludzi, w końcu doprowadziło to, do pierwszego kontaktu z narkotykami... Później wszystko potoczyło się własnym torem, na ktory i sama bohaterka nie miała żadnego wpływu. Zaczęła zawiązywc nowe przejaźnie, tworząc tzw. paczki, w których wszyscy powoli stawali się coraz bardziej uzależnieni. Palili haszysz, zażywali kwas. Wszystko wydawało się im niewinnym nałogiem, który mogą przerwać w każdej chwili. Jedym słowem twierdzili, że mają nad tą całą sytuacj zupełną kontrolę. Christine zaczęła stawać się prawdziwą norkomanką. Uczęszanie do różnych klubów młodzieżowych dopełniło swego dzieła. Jej matka była całkowice nieświadomą co dzieje się z jej córką, liczne kłamstwa tuszowały przed matką całą sprawę. W końcu Christine w gronie znajomych staje się prawdziwą narkomanką, po raz pierwszy w "Soundzie" zażywa heroinę. Dla młodych ćpunów, hera była czymś w rodzaju ostatecznego uzależnienie, z którego nie ma wyjścia. Tak stalo się i dla niej, dla nastolatki, która tak naprawdę nie zdawała sobie sprawy z wielkości swego wyskoku i jego następstw. Dalsze jej koleje były "bardzo proste". Wstąpiła w proceder bez rozwiązania, w błędne koło bez wyjścia. Po kilku razach zażycia heroiny uzależniła się od niej fizycznie i psychiznie. Jej organizm wymagał od niej dostarczania nowych dawek narkotyku, w celu jego zaspokojenia. Stała się niewolnikiem swego ciała i duszy. Dla dziecka pochodzącego z rodziny niezamożnej było przeszkodą w zdobywaniu narkotyków. Wraz za swym chłopakiem Detlefem, również narkomanem, musieli zdobywać pieniądze na wszelakie sposoby. Cel był jedyn, zaspokoić "głód". Jak wszyscy uzależnieni z Berlina jedyną łatwą metodę na zarobek widzieli w sprzedawaniu swego ciała. Rozpoczęli codzienne wizyty na tytuowym Dworcu Zoo, gdzie chodzili prostytuować się. Stali się poprostu cieniami, które poddają się swym właścicielom, czyli heroinie. Drążyli coraz głębiej w swym uzalenieniu, ich organizmy potrzebowały coraz to większych dawek. Musieli posunąć się do wszystkich metod, na czele z kradzieżą, czy dilowaniem. Zawsze towarzyszyli Christine w zdobywaniu hery jej przyjaciele z paczki, gdzie wraz z nią uczęszczali na dworzec, który stał się dla nich zwykłą rutyną. Wszystcy byli na tzw. "gigancie", czyli uciekali z domów, w których nie widzieli swego miejsca. Zdawali sobie sprawę z wagi swego uzależnienia i jedyną metodą na wyleczenie był odwyk. Jednak i ten proces nie zawsze był skuteczny, ponieważ kończył się zazwyczaj ucieczką. Christin często probowała takich działań, lecz okazywały się syzyfowymi. Uzależnienie przerastało ją ponad wszystko. W końcu zdecydowała się na ostateczny krok, jakim był zakład dla chorych psychicznie. Liczyła, że panujący tam zaostrżony rygor rozwiąże sprawę. Była to dla niej ostatnia deska ratunku. Często myślała o tzw. "złotym strzale", czyli świadomym przedawkowaniu. Zakład nic nie pomógł, jego efektem była ucieczka dziewczyny. Nawet "złoty strzał", nie okazał się złotym. Christine rzeczywiście przedawkowała, lecz przeżyła. Inicjatywę przejęła matka, która za wszelką cenę chciala pomóc swej córce. To ona pierwsza odkryła, że jej dziecko jest uzależnione. Zdecydowała się na bolesny dla niej krok. Wysłała Christine do rodziny w Zachodnim Berlinie, gdzie rzekomo fala norkomani nie była poważna. Jej działanie dało rezultat, w końcu jej marzenie o wyzdrowieniu córki stało się realne. Z dawnej narkomanki stała się zupełnie inną osobą, przejżała na oczy. Jednak i tam o zupełnym wyzdrowieniu nie można powiedzieć. Proceder narkotyków był i tam widoczny... Christine i tam sporadycznie paliła haszysz, jedak zdała sobie sprawę, że na tym świecie istnieją jeszcze jakieś wartości, dla których warto się poświęcić, znacznie lepsze od narkotyków.
Dzięki tej książce moja wiedza na temat narkotyków znacznie się powiększyła, polecam przeczytać... To co słyszycie o działaniach narkotyków w mediach, to jedynie czysta teoria. Naprawdę warto uświadomić sobie, jak jest naprawdę w tej kwestii. Dzięki tej książce, to może stać się znacznie postsze. Bynajmniej dla mnie tak wlaśnie było. Narkomani, to nie koniecznie ludzie bez skrupułów i moralnego kręgosłupa, to ludzie z problemami znacznie poważniejszymi od naszych. Pewnie teraz nasuwa się pytanie, więc czemu się wogóle za to świństwo zabierają i póżniej żałują? Oczywiście z głupoty i presji otoczenia. Wydaje się im, że ucieczka od rzeczywistości i problemów w taki sposób będzie najlepszym rozwiązaniem. To poważny błąd, który staje się później ich sumieniem i prowadzi do powolnej śmierci w mękach. Christine możemy zestawić, jako reprezentantke środowiska narkomanów, jednak dzięki niej można zrozumieć, że nie watro zaczynać takiej przygody. Bohaterka tej książki oczekiwała jedynie zrozumienia, co często podkreślała osoby, z która mogłaby się wygadać. Dziś trudno znaleźć kogoś takiego. Oczywiście znalazła takich przyjaciół w środowisku narkomanów, gdzie wszyscy się rozumieli i posiadali podobne poglądy, byli w takiej samej sytuacji... Ciekawi mnnie tylko jedno, czy z perspektywy czasu przeżycia Christine podbudowały ją i powrót do heroiny stał się czymś odległym i niemożliwym czy wręcz przeciwnie. Być może nadal rozpoczęła swe podwójne życie i pewnego dnia jej rodzice przeczytali o jej śmierci w publicznej ubikacji, gdzie dobrowolnie "władowała sobie złoty strzał" na pierwszej stronie jednej z gazet...
"Jedyną drogę prowadzącą na dno kopalni chcielibyśmy wysadzić w powietrze. Bo i tak nie mielibyśmy ochoty wrócić kiedykolwiek na górę."


Tu drobna poprawka. Już wiem, że Christina F. żyje. A oto co po chwili szukania w internecie znalazłem na temat jej osoby:

Christiane Vera Felscherinow (ur. 20 maja 1962 w Hamburgu) - niemiecka aktorka i piosenkarka. Stała się znana się za sprawą książki "My, dzieci z dworca ZOO", której jest główną bohaterką (Christiane F.) i narratorką. W wieku 12 lat zaczęła palić haszysz, a kiedy miała 13 lat po raz pierwszy wstrzyknęła sobie heroinę dożylnie. Pieniądze na narkotyki zarabiała przez prostytucję - szczególnie pod dyskoteką Sound i na Dworcu Zoo. Obecnie mieszka w Berlinie wychowując swojego syna. Ojciec Jana- Nilasa nie żyje, był oskarżony o posiadanie heroiny i kradzieże. Drugi bohater książki, chłopak Christiane - Detlef żyje w Berlinie ( w Spandau) razem ze swoja dziewczyną. Prawdopodobnie pracuje jako kierowca autobusu. Udało mu się wyjść z nałogu.

Zdjęcia Christine w mlodości z okresu, gdy była uzależniona i zdjęcie aktualne:

 Wykop